Przegląd naturalnych substancji konserwujących w przemyśle kosmetycznym

Produkty kosmetyczne stanowią w dzisiejszych czasach nieodzowną część naszego życia. Używamy ich w coraz większych ilościach. Producenci zaskakują nas ich rodzajami, zapachami i formułami. Cechy te nie zmieniają jednak faktu, że aby kosmetyk służył konsumentowi na dłuższy czas, musi on zostać zakonserwowany. Trwałość kosmetyku jest zależna między innymi od składu samego kosmetyku (kosmetyki na bazie wody i substancji organicznych są bardziej narażone na zanieczyszczenia mikrobiologiczne), pH, temperatury przechowywania, ekspozycji na światło [4]. Termin substancje konserwujące oznacza substancje, przeznaczone wyłącznie lub głównie do hamowania rozwoju drobnoustrojów w produkcie kosmetycznym [13]. Konserwanty cechują się hamowaniem aktywności bakterii, pleśni i grzybów. Mogą być one stosowane samodzielnie, często jednak praktykuje się łączenie dwóch lub więcej rodzajów konserwantów w celu uzyskania wyższego współczynnika ochrony mikrobiologicznej danego kosmetyku [16]. Istnieje szereg wymogów, jakie konserwant musi spełnić, aby mógł zostać użyty w kosmetyku. Do nich należy między innymi: nietoksyczność, brak możliwości przeniknięcia przez skórę i błony śluzowe, duża stabilność, dobra rozpuszczalność, brak zapachu, barwy i smaku [16]. Do najczęściej stosowanych konserwantów możemy zaliczyć: kwas salicylowy wraz z jego solami, kwas benzoesowy, PHD (kwas 4-hydroksybenzoesowy i jego estrowe pochodne, nazywane często przez konsumentów ogólnie parabenami), 2-fenyloetanol [16]. Dokładne regulacje na temat konserwantów, jak i innych składników produktu kosmetycznego reguluje dokładnie ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. [13]. Przez wzgląd na obserwowane działania niepożądane wywoływane obecnością konserwantów syntetycznych, coraz częściej stosowane są alternatywy w postaci konserwantów pochodzenia roślinnego.

C.d. artykułu na stronie…https://www.researchgate.net/publication/363672294_Przeglad_naturalnych_substancji_konserwujacych_w_przemysle_kosmetycznym

  • In book: Badania naukowe w ujęciu dyscyplinarnym cz.3
  • Publisher: Wydawnictwo naukowe INTELLECT

Domowe medykamenty na bóle reumatyczne

dav

Fitoterapia jest niezwykle pomocna jeśli chodzi o stany zapalne i wynikające z nich reakcje bólowe.

Typowa kuracja olejkami eterycznymi w schorzeniach takich, jak zapalenie stawów czy choroba zwyrodnieniowa stawów jest dość zbliżona.

W przypadku reumatyzmu czy bólów stawów stosuje się aromaterapię głównie zewnętrznie, w formach takich jak: olejek do ciała, żel, balsam do masażu oraz aromatyczna kąpiel.

W zastosowaniu do wewnątrz pomocna jest fitoterapia klasyczna, czyli: nalewki i napary oczyszczające organizm.

Przykładowe olejki eteryczne, które mogą być stosowane w domowych warunkach:

Golteria (Gaultheria procumbens, G. fragrantissima) zawiera olejek eteryczny, w którego składzie występuje salicylan metylu. Mogą być stosowane na stany zapalne i bóle reumatyczne, zwłaszcza obejmujące wszystkie stawy. Olejek posiada bardzo charakterystyczny zapach.

Olejek eteryczny ylangowy (ylang ylang, Cananga odorata) zawiera w swoim składzie benzoesan benzylu i wykazuje działanie przeciwbólowe.

Laur, wawrzyn szlachetny (Laurus nobilis) posiada aktywność przeciwzapalną.

Rozmaryn (Rosmarinus officinalis) stanowi źródło olejku eterycznego. Szczególnie istotny jest olejek o chemotypie kamfory. Zawiera w swoim składzie estry. Działa przeciwzapalnie.

Inne olejki wykorzystywane w kuracjach miejscowych to: olejek geraniowy (Pelargonium asperum), lawendowy (Lavandula angustifolia), czy z rumianku rzymskiego (Chamaemelum nobile).

Jałowiec zwyczajny jest źródłem olejku eterycznego o właściwościach przeciwzapalnych i przeciwreumatycznych.

Olejek z tymianku (Thymus vulgaris ct thujanol) oraz olejek z cząbru (Satureja montana) mogą być także stosowane, gdyż pobudzają krążenie krwi w bolących częściach ciała. Znajduje swoje użycie w przypadku artrozy, artretyzmu, poliartretyzmu i przykurczu rozcięgna dłoni w chorobie Dupuytrena.

We Francji bardzo ceniona jest natomiast kocanka włoska (Helichrysium italicum).

„Domowe medykamenty” do samodzielnego wykonania:

Olejek do stosowania zewnętrznego:

•           olejek eteryczny Laurus nobilis 1 ml,

•           olejek eteryczny Rosmarinus ocinalis camphoriferum 1 ml,

•           olejek eteryczny Juniperus communis 1 ml,

•           olejek eteryczny Thymus vulgaris ct thujanol 1 ml,

•           olejek eteryczny Lavandula latifolia 1 ml,

•           Olej orzechowy,

•           Oliwa z oliwek w równych częściach do 100ml

Należy stosować go miejscowo łagodnie wmasowując.

Olejek miejscowy do stosowania zewnętrznego:

  • olejek eteryczny Mentha piperita 5 ml,
  • olejek eteryczny Thymus vulgaris ct thujanol 3 ml,
  • olejek eteryczny Juniperus communis 1,5 ml,
  • olejek eteryczny Helichrysum italicum 0,5 ml,
  • olej bazowy do 20ml.

Żel jest przyjemny, ponieważ błyskawicznie się wchłania i przynosi szybką ulgę, nie zostawia tłustych śladów.:

Miód olejkowy stosowania wewnętrznego:

  • olejek eteryczny Juniperus communis 2ml
  • olejek eteryczny Eucalyptus citriodora 2ml
  • olejek eteryczny Laurus nobilis 2ml
  • 1 łyżka miodu.
  • Wszystkie składniki wymieszać i spożywać 1/4 łyżeczki dziennie.

Włoskie smaki – smak drugi – Baba Neapolitańska

Składniki:

220 g mąki

7 g suchych drożdży

4 łyżki cukru

2 jajka

70 ml mleka

100 g miękkiego masła

1/2 łyżeczki soli

Składniki „syropu”:

1,5 l wody
600 g cukru
300 g rumu

Przygotowanie ciasta:

W misce zmieszać mąkę, drożdże, cukier i sól. Jajka roztrzepać z mlekiem i dołączyć do składników. Wyrobić ciasto. Dodać pokrojone masło i ugniatać do miękkości ciasto. Odstawić na 1h nakryte ściereczką w misce. Ciasto przełożyć do foremek (posmarowanych masłem) i odstawić na 20 min. Piec w piekarniku w temperaturze 180 stopni przez 20 minut. Po ostygnięciu postępować jak niżej.

Sposób przygotowania nasączenia:

Wlać wodę do rondla. Wsypać cukier i mieszać do całkowitego rozpuszczenia. Wyłączyć ogień i dodać rum. Upieczoną babkę namaczać w nasączeniu ok. 3h odwracając co jakiś czas. Podawać z bitą śmietaną, pistacjami lub owocami.




Włoskie smaki – smak pierwszy

Każdy z nas zna smak włoskiej pizzy czy spagetti. Z risottem lub innymi lokalnymi daniami włoskimi nie jest już tak łatwo. Ostatnia podróż w okolice Neapolu przyniosła nam nowe doznania kulinarne oraz propozycje nowych smaków na talerzu. Dziś risotto z szafranem – nazywane Risotto au safran à la milanaise.

Risotto szafranowe:

Składniki:

ryż arborio (100-120g na 2 osoby)

1 średnia drobno posiekana cebula

2 szklanki bulionu warzywnego

szafran

sól

pieprz (najlepiej biały)

3 łyżki stołowe masła

parmezan

Wykonanie:

Roztopić  w rondelku 1 łyżkę masła. Zeszklić na nim drobno posiekaną cebulę. Dodać drugą łyżkę masła i rozpuścić. Dodać ryż, smażyć na wolnym ogniu cały czas mieszając. Wlać 1 szklankę bulionu i pozostawić na małym ogniu co jakiś czas mieszając. Gdy ryż wchłonie całość bulionu, dodać drugą szklankę bulionu warzywnego z dodatkiem rozdrobnionego szafranu. Gotować na wolnym ogniu około 20-25 minut, aż risotto uzyska kremową konsystencję. Zgasić ogień, dodać kolejną łyżkę masła, sól, biały pieprz do smaku i wymieszać. Na końcu dodać starty parmezan (1 płaska łyżka) i wymieszać. Przełożyć do talerza lub miseczki i udekorować startym parmezanem lub liściem bazylii.

O Kalanchoe czyli żyworódce…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Żyworódka- roślina wieloletnia, której nazwa wywodzi się ze specyficznego jej rozmnażania (kiełkujące na brzegach liści rozmnóżki opadające na ziemię i rosnące). Występuje naturalnie na terenach Azji, Ameryki Pd., a dziś również uprawiana jako roślina ozdobna.

W Polsce i na świecie dostępne są preparaty i produkty kosmetyczne oparte na dwóch gatunkach z rodzaju Kalanchoe: żyworódki pierzastej (Kalanchoe pinnata (Lam.) Person, Bryophyllum pinnatum (Lam.) Oken) oraz żyworódki daigremonta. W liściach K. daigremontiana występują flawonoidy (poch. kemferolu i kwercetyny),  kwasy organiczne (chlorogenowy, ferulowy, galusowy, kawowy, p-kumarowy, protokatechowy, syryngowy, β- i γ-rezorcylowy, jabłkowy), witamina E oraz wapń, potas, sód. W częściach nadziemnych i korzeniu rośliny występują sterole,  triterpeny (11-okso-epi-β-amyryna) a także bufadienolidy.  

Znaczenie lecznicze: K. daigremontiana posiada działanie: – działanie przeciwdrobnoustrojowe – przeciwwirusowe – przeciwutleniające – cytotoksyczne  – owadobójcze.  W medycynie ludowej wewnętrznie:  w zapaleniu stawów, jako środek przeciwgorączkowy, przeciwkaszlowy i przeciwwrzodowy. W tradycyjnej medycynie chińskiej wykorzystywana jest jako środek przeciwwymiotny i przeciwkaszlowy. Natomiast okłady ze świeżych, zmiażdżonych liści lub soku z liści stosowane są w trudno gojących się ranach.

Lekko prażone liście używane były zewnętrznie na grzybice skórne. Herbata (napary z liści)  są w Nigerii lekarstwem na gorączkę. W medycynie Indii jest stosowana jako środek ściągający, przeciwbólowy, wiatropędny, a także przydatny w nudnościach i wymiotach. Podkreśla się jej przeciwalergiczne właściwości. Ekstrakt z liści stosuje się w leczeniu czerwonki. Odwary z liści w Indiach służą do pozbycia się kamicy żółciowej. Na Jawie preparat z korzeni i liści podaje się kobietom po porodzie. Z uwagi na wąski indeks terapeutyczny oraz ryzyko powstania kardiotoksyczności, spowodowane obecnością bufadienolidów w żyworódce daigremonta wg doniesień naukowych nie zaleca się  stosowania do wewnątrz preparatów sporządzonych z tego gatunku. Te same bufadienolidy stanowią ciekawą mało poznaną grupę związków- niezwykle zaciekawił mnie artykuł na temat tych związków: Kolodziejczyk-Czepas, J., Stochmal, A. Bufadienolides of Kalanchoe species: an overview of chemical structure, biological activity and prospects for pharmacological use. Phytochem Rev16, 1155–1171 (2017). https://doi.org/10.1007/s11101-017-9525-1  

Domowe preparaty ziołowe z żyworódki:

1. Okłady z liści– zmiażdżyć 1 łyżkę liści, nałożyć papkę na chorobowo zmienione miejsce. Okłady zmieniać co 4-5 h. Pasta z macerowanych liści stosowana jest w Indiach na bóle mięśni i stawów.  

2. Krople do uszu i nosa– liście dobrze opłukać, osuszyć, zmiażdżyć i wycisnąć sok przez sterylną gazę. Stosować 1 kroplę 2 razy dziennie.

3. Maść z żyworódki– 10 dkg świeżego smalcu roztopić w rondelku. Pozostawić do ostudzenia. Zmieszać z 1 łyżką uprzednio przygotowanego soku. Maść przechowywać w lodówce. Sok z żyworódki- zerwać liście z łodyżkami, opłukać i delikatnie osuszyć. Zmiażdżyć i wycisnąć sok. Niektórzy polecają owinąć je w bibułkę i przechowywać w lodówce ok. 1 tygodnia.  

4. Nalewka spirytusowa– 4 części soku z żyworódki zmieszać z 1 częścią spirytusu 70%. Stosować zewnętrznie na wysypki skórne, blizny, po ukąszeniu owadów, na rany i stany zapalne skóry.

  5. Roztwór do nacierań– wykonać jak nalewkę używając zamiast spirytusu czystego spirytus salicylowy. W bólach głowy poleca się wcieranie roztworu spirytusowego w skórę okolicy skroni za pomocą watki zwilżonej roztworem.   W medycynie tradycyjnej żyworódkę stosuje się do wewnątrz na ból gardła, chrypkę, w przebiegu przeziębienia, na stany zapalne dziąseł. Postaci: miodek z żyworódką, mikstura, sok czy nalewka.  

6. Płukanka do gardła- Sok żyworódkowy zmieszany z odrobiną spirytusu i z ciepłą wodą jako płukanka. Można też żuć liść rośliny.  

7. Oliwka do nacierań- do 1 części soku żyworódkowego dodać 2 części oleju sojowego, słonecznikowego lub rzepakowego. Płyn lekko ogrzać, następnie schłodzić. Smarować blizny, popękaną skórę.   Frołow i Pieresadin w zapaleniu żołądka i jelit  stosowali preparat miodowo-ziołowy w postaci emulsji. Zawierał on 70 g miodu, 10 ml
10% etanolowego ekstraktu z propolisu oraz 20 ml świeżo wyciśniętego soku z liści żyworódki pierzastej.  

Zastosowanie w kosmetyce:  Żyworódka stanowi źródło mikro- i makroelementów: glinu, krzemu, selenu, wapnia, żelaza, manganu, potasu i miedzi. Jest źródłem witaminy C, flawonoidów i katechin. Posiada właściwości antyoksydacyjne potwierdzone badaniami naukowymi. Wykorzystywana jest w kosmetykach przeciwzmarszczkowych i rozjaśniających przebarwienia, w tym piegi. Można stosować napary z rośliny zamiast toniku w przypadku cery z problemami.  

Jakiś czas temu otrzymałam rozmnóżki żyworódki od p. Elżbiety autorki artykułów na temat żyworódki. Opowiedziała mi w liście o swoich doświadczeniach jako wieloletni emerytowany już lekarz praktyk z jej wykorzystaniem na ukąszenia, wysypkę i silne zapaleniem żylaków. Postanowiłam zasadzić u siebie w domu. Czekam, aż wyrośnie nowe domowe lekarstwo:). Zostało mi jeszcze tyle rozmnóżek…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Piśmiennictwo: http://www.czytelniamedyczna.pl/6717,badania-nad-aktywnoscia-biologiczna-soku-z-lisci-kalanchoe-daigremontiana.html Frołow W.M., Pieresadin N.A., Api- i fitoterapia żełudocznych zabolewanij, Pczełowodstwo, 1993, 7, s. 40–42 http://pwsz.krosno.pl/gfx/pwszkrosno/userfiles/biblioteka/11_mozliwosc_wykorzystania.pdf Milczarek- Szałkowska H., Żyworódka pierzasta roślina na wiele chorób, Fundacja Pomocy Człowiekowi i Środowisku. Wójcik Elżbieta, Żyworódka pierzasta (www.kuzdrowiu.pl) https://www.researchgate.net/profile/Riaz_Uddin5/publication/262523515_Literature_review_on_pharmacological_potentials_of_Kalanchoe_pinnata_Crassulaceae/links/0a85e537e414573af8000000.pdf https://link.springer.com/article/10.1007/s11101-017-9525-1/tables/1 Kolodziejczyk-Czepas, J., Stochmal, A. Bufadienolides of Kalanchoe species: an overview of chemical structure, biological activity and prospects for pharmacological use. Phytochem Rev16, 1155–1171 (2017). https://doi.org/10.1007/s11101-017-9525-1 Takai N, Kira N, Ishii T et al (2012) Bufalin, a traditional oriental medicine induces apoptosis in human cancer cells. Asian Pac J Cancer Prev 13:399–402