Nieśmiertelny olejek, czyli o olejku cedrowym…

True Cedar
Photo credit: born1945 via Foter.com / CC BY

Cedr atlaski – pozyskuje się z jego drewna na drodze destylacji z parą wodną olejek eteryczny. Głównymi składnikami olejku eterycznego są związki z grupy seskwiterpenów (α-, β- i γ-himachalen, kadinen, cedren, cedrenol, cedrol, borneol, terpinen, pinen). Posiada właściwości antyseptyczne, rozkurczowe na drogi oddechowe oraz zwiększa wydzielanie śluzu. Pobudza wydzielanie soków trawiennych, pobudza apetyt, działa moczopędnie. W użyciu zewnętrznym przyspiesza gojenie zmian skórnych, wspomaga leczenie trądziku, egzemy, łupieżu i łojotoku. W przypadku nacierań rozgrzewa i przynosi ulgę w bólach reumatycznych i nerwobólach. Jest także repelentem – odstrasza owady.

Zastosowanie w lecznictwie: Oliwka na bóle reumatyczne:  3 łyżki oleju z czarnuszki, 5 kropli olejku cedrowego. Wymieszać. Wcierać w bolące miejsca (bóle stawów, mięśni, nerwobóle)

Maść lekko rozgrzewająca: 20g dowolnej maści natłuszczającej (z alantoiną lub z olejem lnianym), 5 kropli olejku cedrowego, 5 kropli olejku lawendowego. Olejki wkręcić w maść, stosować 2 razy dziennie.

Kominek aromaterapeutyczny: umieścić 1-2 krople olejku cedrowego, można połączyć go z olejkami takimi jak: cytrynowym czy jałowcowym. Wspomaga inhalację, oczyszcza drogi oddechowe podczas infekcji.

Nie zaleca się stosować w ciąży, u dzieci i w dużych stężeniach. Zwykle powinno się wykonać test skórny przed użyciem na większą powierzchnię skóry.

Zastosowanie w kuchni:  Grecy drzewo cedrowe stosują do wędzenia ryb. Przed użyciem cedrową deskę należy moczyć w wodzie przez godzinę a następnie rozgrzać na grillu do momentu, aż zacznie „strzelać”. Na tak przygotowanej desce można umieścić rybę i wędzić, by potem rozkoszować się aromatem jaki daje cedrowe drzewo.

Zastosowanie w kosmetyce: Olejek cedrowy to składnik perfum, kremów, past do zębów, mydeł, ale także detergentów oraz środków odstraszających owady.

Korzystny jest także w przypadku skóry tłustej i z problemami. Zmniejsza wydzielanie łoju, pomocny jest przy łupieżu oraz w przypadku wypadania włosów.

Peeling antycellulitowy: 2 łyżki świeżo zmielonej kawy, 2 łyżki oleju z awokado, 5 kropelek olejku cedrowego. Składniki wymieszać w miseczce. Nałożyć na zwilżoną skórę i wmasować. Pozostawić na 5-10 minut, po czym delikatnie spłukać. Powtarzać 1 raz w tygodniu. Peeling posiada właściwości drenujące.

Wcierka przeciw wypadaniu włosów: Zmieszać następujące olejki w ilości po 4-5 kropli: lawendowy, rozmarynowy oraz cedrowy. Dodać je do oleju jojoba. Masować skórę głowy przez około 15 minut. Stosować codziennie lub co 2-gi dzień.

Krem na trądzik: do kremu z alantoiną dodać 2 krople olejku cedrowego oraz 2 krople olejku z drzewa herbacianego. Stosować 1 raz dziennie na wypryski.

Cedr od wieków uznawany był za symbol nieśmiertelności i długowieczności… ja dodałabym w kontekście cellulitu i łysienia jeszcze jedno określenie – długo-piękności 😉

Źródła:

http://www.czytelniamedyczna.pl/3533,ocena-wrazliwosci-na-olejek-cedrowy-oleum-cedri-grzybow-drozdzopodobnych.html

Krauze-Baranowska M, Skwierawska J, Pobłocka L. Właściwości lecznicze cedrów – historia i współczesność. Post Fitoter 2003; 1:2-5

Walters C. Aromatherapy – An Ilustrated Guide. Element Books LTD, Dorset 1998. 6. Clevland DEH. Acne vulgaris. Cand Med Assoc J 1928; 18(3):261-6

Domowa maść szałwiowa…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maść szałwiowa:

Rp.

Salviae folium 5g

Ethanolum 1g

Vaselinum album 20g

M.f. ung.

Wykonanie:

Rozdrobnione liście szałwii zwilżyć odrobiną spirytusu. Pozostawić na 1 godzinę. Stopić wazelinę w miseczce i dodać ją do szałwii, następnie wymieszać. Lekko ogrzać, aż nie będzie czuć spirytusu. Wycisnąć przez podwójną gazę do pudełeczka (najlepiej wycisnąć podwójnie – będzie bardziej jednorodna niż moja;)).

Maść posiada właściwości odkażające, przyspiesza gojenie zmian zapalnych – trądziku, wyprysków oraz opryszczki.

Do czego można wykorzystać olejek cytrynowy?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Olejek cytrynowy– jest to olejek eteryczny wytłoczony ze świeżej owocni cytryny Citrus limon.  Zawiera ponad 40 odkrytych w nim substancji. Najważniejszym jego składnikiem jest cytral. Według wymagań Farmakopei powinno go być nie mniej niż 3%. (FPVI). W jego składzie występuje także: limonen (do 90%), α-terpineol, α, β,γ -pinen, octan linalylu, citronelal, octan geranylu, p-cymen i β-myrcen. Można odnaleźć w nim także inne związki takie jak:  bioflawonoidy czy kumaryny.

Do czego zatem może być wykorzystywany?

1. Pierwotne jego wykorzystanie związane jest z poprawą smaku leków (corrigens) i środka nadającego zapach i smak w innych gałęziach przemysłu, np. przemyśle perfumeryjnym czy spożywczym (aromatyzacja herbatek, w cukiernictwie oraz pomocniczo jako konserwant).

2. Dzięki przyjemnemu zapachowi może służyć jako  domowy odświeżacz powietrza (wystarczy 2-4 krople umieścić na talerzyku lub rozpylić rozcieńczone w pomieszczeniu).

3. Wspomaga poprawę nastroju, relaksuje (polecam przy jesiennej „chandrze”).

4. W połączeniu z innymi olejkami w kominku aromaterapeutycznym  oczyszcza nos przy infekcjach układu oddechowego.

5. Działa odkażająco na bakterie (głównie tlenowe), grzyby i wirusy.

6. Jest naturalnym środkiem o właściwościach przeciwutleniających.

7. W medycynie tradycyjnej używa się go: na stany zapalne skóry, trądzik, przy przeziębieniu, w reumatyzmie oraz na problemy trawienne. Niektóre przepisy mówią także o obniżaniu ciśnienia z jego pomocą.

8. W badaniach wykazano, że może on również wspomagać  leczenie kamic.

9. Zalety kosmetyczne: kosmetologii – poprawia jędrność skóry, jako środek odkażający.  Wady: przyspieszający opalanie skóry (po jego zastosowaniu na skórę  nie  wychodzić bezpośrednio na słońce).

Dodany do kąpieli pobudza i odświeża.

10. Nałożony na skórę  działa przeciwzapalnie, przeciwświądowo i  wybielająco.

Wkrótce domowe przepisy z olejkiem cytrynowym…

 

 

Źródła:

Farmakopea Polska VI

Postępy Fitoterapii 2/2013, s. 71-75

Kowalczyk B., Co się tyczy zapachów … Cedr libański, cynamonowiec cejloński, cytrusy, balsamowiec mirra, olejki cz.3, „Panacea – Leki ziołowe”, 2005, nr 1, 10

ZESZYTY NAUKOWE AKADEMII MORSKIEJ W GDYNI, nr 61, październik 2009

Ziółko tylko dla panów? Wierzbownica drobnokwiatowa…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wierzbownica drobnokwiatowa – surowiec używany w lecznictwie to ziele wierzbownicy. Jest ono bogate w fitosterole, kwasy: linolenowy, arachidowy, olejowy i inne, związki flawonoidowe (np. kwercetynę), triterpeny oraz polifenole – garbniki i kwasy fenolowe o działaniu odkażającym. Ze względu na ciała czynne, a głównie β-sitosterol oraz elagotaniny, poleca się jej stosowanie w łagodnym przeroście prostaty. Flawonoidy działają zaś przeciwzapalnie i moczopędnie. Ich efekt sprzyja dodatkowo poprawie mikcji – czyli oddawaniu moczu, które bywa utrudnione w przypadku chorób prostaty. Wspomaga także leczenie chorób układu moczowego, oczyszczenie organizmu z toksyn, uzupełnia kurację przeciwtrądzikową oraz inne choroby wymagające detoksykacji.

Zastosowanie w lecznictwie: Napar: 1 łyżeczkę ziela zalać 1 szklanką gorącej wody,  zaparzyć pod przykryciem 10-15 minut, odcedzić. Pić 1-2 razy dziennie przed posiłkiem.

Napar wspomaga właściwe funkcjonowanie układu moczowego oraz prostaty. Pomaga w regulacji częstotliwości oddawania moczu u mężczyzn.

Napar pity regularnie powoduje oczyszczenie organizmu z toksyn, wspomaga leczenie trądziku, infekcji układu moczowego, upławów, zaburzeń cyklu miesiączkowego oraz nasilonego łojotoku także u kobiet:).

Wyciąg wodny z ziała wierzbownicy działa antybakteryjnie, przeciwzapalnie, ściągająco, immunostymulująco i przeciwgrzybiczo. Wykazano także jego aktywność przeciwnowotworową. Wspomina się także o jego pozytywnym wpływie na wyczerpanie nerwowe.

Nie należy stosować jej w ciąży i okresie karmienia.

Zastosowanie w kosmetyce: Płyn do przemywania cery tłustej i trądzikowej: zmieszać po 1 łyżce: suszonego ziela wierzbownicy i koszyczków rumianku. Zaparzyć pod przykryciem około 15 minut. Następnie odcedzić. Przemywać twarz rano i wieczorem. Płyn działa przeciwzapalnie i wspomaga pozbycie się zaskórniaków.

Wyciągi z wierzbownicy bywają stosowane w następujących schorzeniach dermatologicznych:

– trądzik

– łojotok

– pokrzywka

– łupież

– wypryski

– alergie

– łojotokowe zapalenie skóry

– zapalenie mieszków włosowych

– łysienie androgenowe i inne.

Wierzbownica – ziółko z przeznaczeniem dla panów… ale i skuteczne dla pań…

Źródło:

https://www.infona.pl/resource/bwmeta1.element.agro-article-df94a812-0e2b-4a1b-8987-170b404e7a78

http://www.postepyfitoterapii.pl/wp-content/uploads/2014/11/pf_2013_163-166.pdf

http://www.czytelniamedyczna.pl/4547,ocena-aktywnosci-przeciwgrzybiczej-wyciagu-wodnego-z-wierzbownicy-drobnokwiatowe.html

Na trawniku "trawnik", na krwawienia krwawnik…

krwawnikKrwawnik pospolity – surowiec zielarski stanowi ziele. Jest ono bogate w olejek eteryczny zawierający chamazulen, pineny i kamforę, laktony seskwiterpenowe, garbniki oraz flawonoidy. Jego główne właściwości to działanie przeciwkrwotoczne, przeciwzapalne i odkażające. Krwawnik korzystnie wpływa na funkcjonowanie przewodu pokarmowego. Działa rozkurczowo, łagodzi wzdęcia, zwiększa wydzielanie soków trawiennych, a głównie soku żołądkowego i żółci. Można pić go w formie naparu lub stosować zewnętrznie na przykład na stany zapalne skóry.

Zastosowanie w lecznictwie: Napar: 1 łyżkę suszonego surowca zalać 1 filiżanką gorącej wody, zaparzyć pod przykryciem, odcedzić.

Napar pić kilka razy dziennie w schorzeniach:

  •  na stany zapalne żołądka i jelit (działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie)
  •  stany skurczowe jelit (działa rozkurczowo na mięśnie gładkie jelit)
  •  na wzdęcia (po posiłku)
  •  przy braku apetytu (stosować 10 minut przed posiłkiem) – zwiększa łaknienie
  •  przy problemach związanych z niedostatecznym wydzielaniem żółci (żółciopędny, żółciotwórczy, ochronny na wątrobę przed uszkadzającymi toksynami)
  •  przy różnego rodzaju krwawieniach (także miesiączkowych)
  •  jako środek czyszczący krew, przyspieszający przemianę materii i moczopędny

Można stosować go zewnętrznie na:

  • stany zapalne jamy ustnej, gardła (płukanka z 10g surowca 2-3 razy dziennie),
  • stany zapalne skóry i błon śluzowych (dzięki obecności krzemionki, olejków i garbników), również na owrzodzenia (kiedyś sporządzano unguenta – maści z krwawnikiem)
  • zapalenia dróg rodnych (płyn do podmywania, nasiadówka z mocnego naparu)
  • skaleczenia, drobne rany (świeże ziele lub napar)
  • oparzenia (okłady z naparu)
  • pomocniczo w trądziku (tonik do twarzy)
  • na wypryski (okłady lub przemywania)
  • obrzęki i stłuczenia (kompresy z naparu).

Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia uczulenia na krwawnik podobnie jak na rumianek z tej samej rodziny oraz stosowaniu rozsądnych jego ilości. W nadmiarze skutkować może bólem głowy lub innymi objawami. Nie należy go używać w ciąży.

Nasze babcie stosowały go także na biegunki, przy przeziębieniu, na bóle miesiączkowe oraz skurcze, kamienie moczowe i obrzęki. Świeże liście żuto na ból zęba.

W Niemczech stosowano w celu poprawy złego humoru oraz na melancholię („Apteczka babuni w pospolitych dolegliwościach”).

Niegdyś też używano ziela krwawnika do sporządzenia postaci leku: Unguentum Viride Potabile. Obok niego w skład leku wchodziły takie zioła jak: koper, mięta, majeranek, przetacznik, bylica boże drzewko, stokrotka, hyzop, majeranek, szałwia, ruta, jałowiec i kilka innych składników oraz świeże masło. Stosowano go zewnętrznie jako środek łagodzący ból i rozgrzewający.(1764r, Dispensatorium pharmaceuticum universale etc.)

Z domowego wykorzystania krwawnika przychodzi mi na myśl jedno główne: krwawnik sprawdza się na małe krwawienie z nosa, gdy jest się z dala od cywilizacji…Wystarczy rozetrzeć w dłoniach ziele i przyłożyć do dziurki, która lekko krwawi.

Ze świeżego surowca zebranego z miejsca oddalonego od ulic i spalin można wycisnąć sok i pić rozcieńczony z wodą na problemy trawienne.

Zastosowanie w kuchni: Krwawnik w potrawach to raczej rzadkość. Można wykorzystywać jego młode listki jako dodatek do sałatek, w dietach oczyszczających w celu przyspieszenia przemiany materii. Pasuje także do pasty twarogowej lub jogurtu zamiast pietruszki oraz do jajecznicy.

Zakochani w krwawniku kładą go na chlebie z masłem, dodają go do zupy lub tłuczonych ziemniaków.

Próbowaliście kiedyś jak smakuje krwawnik? Ja wielokrotnie jako dziecko… zresztą nie tylko krwawnika… 🙂 Ma on gorzkawy, trochę ostry smak, ale mimo to jest przyjemny.

Zastosowanie w kosmetyce: Tonik do cery trądzikowej: wykonać napar z 2 łyżek surowca jak wyżej. Po ostudzeniu namoczonym wacikiem zmywać twarz. Tonik działa przeciwzapalnie, lekko osuszająco i przeciwbakteryjnie.

Płyn do higieny intymnej: przygotować napar z 2 łyżek ziela krwawnika oraz 1 łyżki rumianku lub nagietka. Połączyć je ze sobą. Podmywać się 2 razy dziennie rano i wieczorem. Wspomaga leczenie infekcji intymnych, łagodzi stan zapalny pochwy oraz upławy.

Kąpiel odświeżająca: do wanny z ciepłą wodą wlać 2 szklanki naparu z krwawnika. Kąpać się około 10 minut. Kąpiel działa odświeżająco, przeciwzapalnie i wspomaga leczenie niedoskonałości skórnych oraz łupieżu i łojotoku.

Kąpiel na potliwość stóp: zmieszać po 10g suszonego i rozdrobnionego ziela krwawnika i  liści szałwii. Zaparzyć pod przykryciem, zalewając uprzednio szklanką gorącej wody. Wlać do miseczki ostudzony napar, moczyć stopy 10 minut. Czynność powtarzać przez kilka dni. Kąpiel powinna ograniczyć nadmierną potliwość stóp i nieprzyjemny zapach.

Krwawnik ma wiele imion: złocień, krwawnica i … trawnik. By łatwiej było zapamiętać jego działanie powstała taka rymowanka: „Na trawniku trawnik, na krwawienia krwawnik”.

Zatem zbierajmy go, gdy na łące zabraknie nam plastra…

Oczarowana oczarem wirginijskim…

hamamelis-virginiana

Oczar wirginijski – surowiec zielarski stanowi zarówno kora jak i liście rośliny. Zawierają one flawonoidy i garbniki. Hamują drobne krwawienia, działają ściągająco, odkażająco i przeciwzapalnie. Najczęściej używa się je zewnętrznie na rany, podrażnienia skórne oraz zmiany zapalne. Zmniejszają bowiem obrzęk, zaczerwienienie oraz przyspieszają gojenie. Do wewnątrz hamuje także drobne krwotoki z narządów takich jak: żołądek czy macica (należy jednak stosować ostrożnie).

Zastosowanie w lecznictwie: Oczar na ogół posiada zastosowanie w wielu dolegliwościach dermatologicznych.

Odwar: z 1 łyżki surowca na 1 szklankę wody. Gotować 10 minut, odcedzić i po ostudzeniu przykładać lub przemywać chorobowo zmienione miejsca. Można leczyć nim ukąszenia owadów, oparzenia, skaleczenia, drobne rany, małe krwawienia, czyraki, zmiany bakteryjne i grzybicze. W formie okładów przynosi ulgę przy zwichnięciu, stłuczeniu lub skręceniu kończyn oraz żylakach.

Ten sam odwar można stosować jako płukankę przy zapaleniu gardła, dziąseł, powiększonych migdałkach, zapaleniu krtani.

Nasiadówka z oczaru: przygotować odwar jak wyżej i podmywać się nim. Zmniejsza świąd i pieczenie pochwy oraz łagodzi objawy infekcji intymnych. Sprawdza się także przy hemoroidach.

Kompresy na opuchnięte oczy: wykonać odwar, zanurzyć w nim jałowe kompresy, lekko je odcisnąć i na chwilę nałożyć na oczy. Można także przemywać nim powieki. Znosi obrzęk i przekrwienie oraz stany zapalne spojówek.

W lecznictwie stosuje się oczar także pomocniczo w reumatyzmie, nadwyrężeniu mięśni oraz innych kontuzjach.

Z oczaru można także wykonać nalewkę. Do celów leczniczych zaleca się ją jednak rozcieńczać. Są także gotowe preparaty dermatologiczne zawierające oczar (wyciąg).

Do użytku wewnętrznego odwar z oczaru hamuje biegunkę, łagodzi zbyt obfite krwawienia miesięczne oraz zmniejsza krwotoki wewnętrzne dzięki garbnikom. W dawnych księgach zalecano picie go po poronieniu i w celu wzmocnienia mięśni macicy.

Zastosowanie w kuchni: Nie posiada

Zastosowanie w kosmetyce: Oczar jest źródłem naturalnych antyoksydantów, które opóźniają procesy starzenia. Wchodzi w skład kosmetyków pielęgnacyjnych i opóźniających procesy starzenia, a także regenerujących. Najczęściej jest składnikiem maseczek do twarzy.

Odwar z oczaru może służyć jako tonik do cery łojotokowej i trądzikowej. Działa bowiem odkażająco (przeciwbakteryjnie) oraz wysuszająco.

Ze względu na obecność flawonoidów uszczelnia drobne naczynka i zmniejsza zaczerwienienia skóry skłonnej do rumienia. Nawilża też skórę i zapobiega przykremu zapachowi. Stosuje się go w postaci hydrolatu oczarowego.

Oczar niegdyś zastępował dzisiejsze plastry. Przykładano go na rany i oparzenia. Był też ziołem dedykowanym kobietom w ich dolegliwościach menstruacyjnych. Wysuszony i rozdrobniony surowiec zażywano przy krwawieniach z nosa jak tabakę.

Zachwycił mnie także w swoim działaniu na pajączki i obrzęknięte nogi.

Oczarowana oczarem…

Ziołowa herbatka na trądzik.

herbatka

Przepis:

10g ziela bratka, 10g ziela skrzypu, 10g pokrzywy, 20g kłącza perzu.

Wymieszać suszone i rozdrobnione zioła. Dwie łyżki mieszanki w rondelku zalać szklanką zimniej wody, powoli podgrzać aż do wrzenia. Następnie odstawić na 15 minut do naciągnięcia, odcedzić. Pić każdego dnia minimum 2 razy po małej filiżance.

Równocześnie przecierać twarz tą samą herbatką rano i wieczorem.

Przepis zaczerpnęłam z moich notatek w pożółkłym zeszycie z 1993r. Miałam wtedy jakieś 13 lat i nie myślałam jeszcze, że zostanę kiedyś farmaceutą…

Gumiak też może leczyć…

gumiak

Gumiak – surowiec leczniczy i kosmetyczny stanowią  nasiona z gatunku Calophyllum inophyllum. Uzyskuje się z nich olej tłoczony na zimno,  bogaty w kwas linolowy oraz oleinowy, sterole, flawonoidy i żywice. Ma charakterystyczny zapach i smak, który kojarzy mi się z rosołem:-). Olej tamanu – tak nazywany jest na co dzień – posiada właściwości gojące (dzięki obecności kwasu kalofillowego), przeciwzapalne i odkażające. Odżywia skórę, uelastycznia naskórek i podobno zmniejsza blizny. Może także służyć jako olejek do masażu.

Zastosowanie w lecznictwie: Olej łagodzi zmiany zapalne i stany bólowe. Można go wmasowywać w chorobowo zmienione miejsca oraz pomocniczo w reumatyzmie.

Wspomaga gojenie ran, wyprysków, zmian łuszczycowych oraz podrażnień.  Nadaje się na ukąszenia owadów, oparzenia, odmrożenia, otarcia oraz wypryski i blizny. Można go łączyć z innymi olejami, na przykład olejem lnianym, rycynowym, czy z nasion wiesiołka.

Osoby z cerą naczyniową, trądzikową oraz przesuszoną mogą dodawać go do codziennego kremu do twarzy lub stosować formę skoncentrowaną punktowo na zmiany dermatologiczne.

Dawniej był używany do leczenia trądu.

Zastosowanie w kuchni: Ze względu na charakterystyczny zapach i smak nie polecam dodawać go do potraw. W tym aspekcie przebił właściwości czarnuszki.

Zastosowanie w kosmetyce: Olej tamanu jest przede wszystkim surowcem, który wchodzi w skład kremów i balsamów zarówno do twarzy jak i ciała. Pielęgnuje suchą skórę, zniszczoną, starzejącą się oraz wymagającą odpowiedniego nawilżenia. Wzmacnia włosy i paznokcie. Ogranicza łupież i podobno łysienie.

Maska wzmacniająca paznokcie: wymieszać 1:1 olej rycynowy z olejem z gumiaka. Moczyć 10-15 minut paznokcie w mieszaninie olejów. Lekko oczyścić i pozostawić do wchłonięcia najlepiej na noc.

Balsam na spierzchnięte usta: 20g wazeliny białej, 4g oleju z gumiaka. W naczyniu utrzeć wazelinę z olejem z gumiaka, dodając go po kilka kropel mieszając. Stosować kilka razy dziennie, nie zrażając się zapachem:-)

Olej do pielęgnacji rozdwajających się  końcówek włosów: Olej z Gumiaka należy wmasować w mokre końcówki włosów, odczekać 10 minut, spłukać.

Olej z gumiaka może także wspomagać redukcję rozstępów i zmarszczek. Zawiera antyoksydanty, które opóźniają efekty starzenia. Stanowi także naturalny filtr ochronny dla skóry.

Ja postanowiłam nim potraktować swoją poważną bliznę pooperacyjną, która bardzo trudno się goi, mimo wielu innych zabiegów i wiążę z nim wielkie nadzieje…